Meyer, na krótko usunięty ze stanowiska redaktora naczelnego w 1881, ponownie objął je w 1882.

Ściśle związany z linią wydawniczą „Le Figaro”, od którego okazjonalnie podkupywał pisarzy (nie osiągając ani dynamiki, ani liczby czytelników konkurencyjnego dziennika), „Le Gaulois” stał się wiodącym dziennikiem dla szlachty i wyższej klasy średniej.

Od czerwca 1897 do sierpnia 1914 dziennik wydawał cotygodniowy dodatek literacki „Le Gaulois du dimanche”, w którym publikowano liczne powieści w odcinkach. W lutym 1916 stał się pierwszą gazetą codzienną, która miała dział poświęcony kinu.

W 1918 „Le Gaulois” poparł Georges’a Clemenceau na paryskiej konferencji pokojowej. W 1923, po śmierci Meyera, kierownictwo przejął René Laron. Gdy kupił gazetę i połączył ją z „Le Figaro”, dziennik przestał ukazywać się w 1929. Jego ostatni numer wydano 30 marca.

Przypisy

Linki zewnętrzne Archiwalne wydania w bazie Gallica

Kategoria:Czasopisma francuskojęzyczne Kategoria:Czasopisma wydawane od 1868 Kategoria:Czasopisma wydawane do 1929 Kategoria:Niewydawane dzienniki francuskie Kategoria:Prasa w Paryżu