Skala robotniczej mobilizacji była jednym z czynników, który skłonił cara Mikołaja II do wydania manifestu zapowiadającego zwołanie Dumy Państwowej i nadanie ludności Rosji praw obywatelskich.
Przebieg strajku Strajk zapoczątkowali pracownicy moskiewskiej drukarni Towarzystwa D. Sytina w dniu lub roku. Drukarze, zrzeszeni w podziemnym związku zawodowym, domagali się podwyżek płac oraz poprawy warunków pracy. Jako że część strajkujących warsztatów znajdowała się w pobliżu budynków Uniwersytetu Moskiewskiego, gdzie trwały protesty studenckie, robotnicy zaczęli brać udział w rewolucyjnych wiecach i manifestacjach ulicznych organizowanych przez studentów. Policja rozpędzała takie zgromadzenia; dochodziło wówczas do starć z ich uczestnikami. Równocześnie protesty rozlewały się na kolejne drukarnie w Moskwie – łącznie pracę przerwało 50 zakładów i druk prasy w całym mieście stał się niemożliwy. Strajki zaczęli organizować również piekarze, robotnicy zakładów tytoniowych i meblarskich, metalowych, zajezdni tramwajowej. roku podczas rozpędzania kolejnego wiecu ulicznego Kozacy otworzyli ogień do tłumu, zabijając dziesięć osób. Na wieść o tych wydarzenia drukarze z Petersburga ogłosili trzydniowy strajk solidarnościowy, który miał rozpocząć się roku.