Po zakończeniu działań wojennych został dowódcą 4 szwadronu zapasowego taborów w Łodzi. 1 września 1921 został zatwierdzony na stanowisku dowódcy 4 dywizjonu taborów w Łodzi. 3 maja 1922 został zweryfikowany w stopniu podpułkownika ze starszeństwem od 1 czerwca 1919 i 6. lokatą w korpusie oficerów taborowych. 1 października 1925 „w związku z reorganizacją wojsk taborowych został zatwierdzony” na stanowisku szefa Taborów w Szefostwie Taborów Dowództwa Okręgu Korpusu Nr IV w Łodzi. W lipcu 1926 został oddany do dyspozycji dowódcy Okręgu Korpusu Nr IV i czasowo przydzielony ewidencyjnie do kadry oficerów taborowych. Z dniem 1 marca 1927 został mu udzielony dwumiesięczny urlop z zachowaniem uposażenia, a z dniem 30 kwietnia tego roku został przeniesiony w stan spoczynku. W 1934, jako oficer stanu spoczynku pozostawał w ewidencji Powiatowej Komendy Uzupełnień Radomsko. Posiadał przydział do Oficerskiej Kadry Okręgowej Nr IV. Był wówczas „przewidziany do użycia w czasie wojny”.
Po zakończeniu służby wojskowej wrócił do Sulmierzyc. W 1938, w następstwie zlicytowania majątku, przeprowadził się do Pławna, gdzie spędził lata niemieckiej okupacji. W 1950 przeprowadził się do Zbrosławic, gdzie zmarł 25 stycznia 1951 i został pochowany na cmentarzu Kule w Częstochowie.