Zajmował się organizacją okręgu POW w Kaliszu i ukończył szkołę podchorążych tej organizacji. W 1918 więziony przez władze okupacyjne, uczestniczył także w rozbrajaniu sił niemieckich.
Po powstaniu Wojska Polskiego służył w 36 Pułku Piechoty i 32 Pułk Piechoty, w 1919 awansował do rangi kapitana. W czerwcu 1919 został Oddziału II Dowództwa Okręgu Generalnego w Łodzi, a w lipcu 1919 szefem referatu w Oddziale II Naczelnego Dowództwa. Uczestniczył w wojnie polsko-bolszewickiej jako dowódca 2 kompanii I batalionu 36 pp, wraz z którym walczył pod Głębokiem, Hulowcami oraz nad Horyniem we wrześniu 1920.
Po zakończeniu wojny pozostał w 36 pp, gdzie następnie pełnił funkcję adiutanta. Od 1923 służył w sztabie Dowództwa Okręgu Korpusu Nr I w Warszawie, a od 1925 do 1929 ponownie w 36 pp jako adiutant i komendant obwodowy Przysposobienia Wojskowego. W 1926 uzyskał tytuł magistra prawa. 2 kwietnia 1929 prezydent RP nadał mu z dniem 1 stycznia 1929 stopień majora w korpusie oficerów piechoty i 58. lokatą. Przeszedł następnie do cywila, pełniąc funkcję starosty w powiecie wilejskim (od maja 1930), baranowickim (od grudnia 1931) oraz sochaczewskim (od czerwca 1935 do września 1939).