W 1820 roku otrzymał nagrodę Akademii w Nîmes za pracę Éloge de Charles VII (Pochwała Karola VII), a w 1821 roku wyróżnienie Akademii Inskrypcji i Literatury Pięknej za rozprawę o instytucjach czasów Ludwika IX Świętego.
Działalność publiczna i dziennikarska W 1821 roku przeniósł się do Paryża. Dzięki protekcji liberalnego deputowanego Jacques'a-Antoine'a Manuela dołączył do redakcji dziennika „Le Courrier français”, w którym prowadził polemikę z rządem Restauracji, krytykując próby powrotu do absolutyzmu. Równolegle prowadził wykłady z historii w paryskim Athénée, które spotkały się z dużym zainteresowaniem publiczności.
W 1830 roku, wspólnie z Thiersem i Armandem Carrelem, założył gazetę „Le National”, która odegrała istotną rolę w przygotowaniu politycznym i intelektualnym rewolucji lipcowej. Był sygnatariuszem protestu dziennikarzy przeciwko cenzurze wprowadzonej przez Karola X w tzw. ordynansach lipcowych. Po zmianie władzy w 1830 roku został mianowany dyrektorem archiwów i kancelarii w Ministerstwie Spraw Zagranicznych (MSZ). Funkcję tę pełnił do 1848 roku. W tym okresie Mignet, wraz z François Guizotem i Victorem Cousinem, dążył do ustanowienia historii jako „nauki humanistycznej par excellence” i osadzenia jej na szczycie francuskiej kultury.