jest wymagany w niektórych konstrukcjach gramatycznych, często występuje przy nazwach własnych. Wszystkie trzy typy rodzajników mają szeroki zakres użycia idiomatycznego, gdzie o zastosowaniu decyduje zwyczaj.
Jako rodzajnik określony w języku niemieckim funkcjonuje rodzina wyrazów der (der, die, das), a jako nieokreślony – rodzina wyrazów ein. Wyrazy należące do tych rodzin mogą mieć także inne znaczenie i prócz pełnienia roli rodzajnika mogą funkcjonować jako zaimek wskazujący, względny, nieokreślony czy liczebnik główny. W języku mówionym rodzajniki zwykle są nieakcentowane i zredukowane, co jednak rzadko przekłada się na ich zapis.
Charakterystyka niemieckiego rodzajnika Rodzajnik (niem. Artikel, określany również jako Begleiter lub, w szkolnych opracowaniach gramatyki, Geschlechtswort) jest częścią mowy należącą do określników (determinantów; niem. Determinativa lub Artikelwörter) i w przeciwieństwie do innych określników nie niesie ze sobą znaczenia, które da się łatwo specyzować. Występuje przed rzeczownikiem, typowo na pierwszej pozycji we frazie rzeczownikowej.