Kluczowym elementem teoretycznym placemakingu jest rozróżnienie między przestrzenią (ang. space) a miejscem (ang. place): Przestrzeń to pojęcie fizyczne, geometryczne i abstrakcyjne. Miejsce to przestrzeń, której nadano znaczenie społeczne, emocjonalne i kulturowe poprzez ludzką aktywność, pamięć i interakcje.
Istotą placemakingu jest uspołecznienie procesu tworzenia przestrzeni. Zakłada on partycypację społeczną – włączenie mieszkańców, przedsiębiorców i lokalnych aktywistów w proces decyzyjny (podejście bottom-up, czyli oddolne), w przeciwieństwie do tradycyjnego planowania odgórnego (top-down).
Rodzaje placemakingu W literaturze przedmiotu i praktyce wyróżnia się kilka głównych nurtów placemakingu:
Placemaking strategiczny (tradycyjny) – długofalowe działania mające na celu systemową zmianę jakości przestrzeni, często powiązane z rewitalizacją dużych obszarów miejskich, rynków czy parków. Wymaga współpracy władz, inwestorów i mieszkańców. Urbanistyka taktyczna (ang. ), zwana też Lighter, Quicker, Cheaper (lżej, szybciej, taniej) – polega na wprowadzaniu tymczasowych, niskokosztowych zmian w przestrzeni (np. meble z palet, malowanie asfaltu, tymczasowe parklety), aby przetestować rozwiązania przed ich docelowym, kosztownym wdrożeniem. Placemaking kreatywny (ang.