29 grudnia 1918 wstąpił, w stopniu podporucznika, do Armii Polskiej we Włoszech. Na początku czerwca 1919 z Armią Polską we Francji przybył do Polski. Od 20 czerwca do 20 grudnia 1919 w szeregach 6 Dywizji Strzelców Polskich walczył na wojnie z Ukraińcami, a następnie na wojnie z bolszewikami. Latem 1920 pełnił służbę na stanowisku dowódcy kompanii w batalionie szkoły podoficerskiej 12 Dywizji Piechoty. Po śmierci kapitana Henryka Serwaczyńskiego (5 lipca 1920) objął dowództwo tego batalionu (późniejszego baonu szturmowego 12 DP). Wyróżnił się tego samego dnia w walce pod wsią Karaczyńce, w której został ranny. 20 grudnia 1920 pułkownik Jan Wolgner, w zastępstwie dowódcy 12 DP, sporządził wniosek na odznaczenie Orderem Virtuti Militari, w którym napisał:
Od 6 lipca do 19 sierpnia 1920 leczył się w szpitalu, a następnie wrócił na front i dowodził baonem szturmowym 12 DP. 28 stycznia 1921 został zatwierdzony z dniem 1 kwietnia 1920 w stopniu kapitana, w piechocie, w grupie oficerów byłych Legionów Polskich. 29 stycznia 1921 został dowódcą baonu szkolnego 12 DP. Od 1 czerwca 1921 jego oddziałem macierzystym był 52 pułk piechoty w Złoczowie. Później został przydzielony do Dowództwa 12 DP w Tarnopolu, w którym zajmował kolejno stanowiska: II oficera sztabu i oficera sztabu dowódcy piechoty dywizyjnej.