Została wybrana jej pierwszą przewodniczącą, a funkcję tę pełniła do 1935 roku.
Publikowała w magazynie Lejaskrodzinieka meita, który współzałożyła w 1934 roku. W trakcie II wojny światowej została zesłana na Syberię, jej dalsze losy nie są znane.
Działalność polityczna Była jedną z założycielek oraz członkinią rady partii . Została pierwszą kobietą wybraną do komitetu centralnego partii na Łotwie. Po zakończeniu I wojny światowej, w 1919 roku została członkinią rady miejskiej w Rydze. Zajmowała to stanowisko do 1931 roku. W latach 1925–1928 była przewodniczącą komisji ds. ubogich, a od 1928 do 1931 roku była przewodniczącą komisji rewizyjnej. W tym samym roku została wybrana deputowaną Sejmu Łotwy z ramienia Demokrātiskais Centrs. Została pierwszą kobietą wybraną do parlamentu Łotwy. W Sejmie objęła stanowisko przewodniczącej komisji ds. samorządów i sekretarz komisji ds. petycji. Sprzeciwiała się prawu, które miało na celu wymusić na zamężnych kobietach na Łotwie rezygnacji z płatnej pracy po zawarciu związku małżeńskiego.
Życie prywatne i śmierć Jej mężem był (zm. 1927), łotewski krytyk literacki. Mieli dwie córki i syna. W trakcie II wojny światowej została zesłana na Syberię, jej dalsze losy nie są znane. Przypisy
Kategoria:Łotewscy nauczyciele Kategoria:Łotewskie ofiary prześladowań komunistycznych 1917–1991 Kategoria:Posłowie do Saeimy Kategoria:Radni Rygi Kategoria:Urodzeni w 1883 Kategoria:Zmarli w 1942