Okolice Caracolu były zamieszkane od ok. 1200 p.n.e. Pierwszym poświadczonym władcą miasta był , który rządził w latach 331–349. Liczne późniejsze odniesienia do tego władcy sugerują, że był on założycielem dynastii. Władcy Caracolu używali innego tytułu niż królowie innych miast: tytułowali się k’uhul k’antumaak oraz ux witz ajaw (władca trzech wzgórz), podczas gdy inni władcy Majów używali tytułu k’uhul ajaw (święty władca). Charakterystyczne dla arystokracji z tego miasta były wstawki z jadeitu w zębach. Odkryto je u ok. 16% wszystkich osób pochowanych na terenie stanowiska archeologicznego.
Początkowo miasto było wasalem Tikálu. W okresie 550–560 Caracol sprzymierzył się z i zwrócił przeciwko dotychczasowemu suzerenowi. Po początkowych porażkach, w 562 władca Caracolu Yajaw Te’ K’inich II zadał Tikálowi porażkę w ramach tzw. „gwiezdnej wojny”, po czym nastąpił okres rozkwitu miasta. Osiągnęło ono swój szczyt podczas panowania (618–658). Rozbudowano wówczas system dróg sacbé prowadzących do miasta oraz postawiono liczne budynki. Władca prowadził też zwycięskie wojny z miastem Naranjo, które zostało pokonane w 631. Podczas apogeum swojej wielkości miasto bezpośrednio zarządzało terytorium przekraczającym 300 km², zamieszkanym przez ponad 100 tys.