Detonator nie posiadał żadnych zabezpieczeń i był jedynym środkiem detonacji materiału wybuchowego, przy czym w razie potrzeby mina mogła być używana w połączeniu z innymi rodzajami amunicji jako mina-pułapka. Całkowita masa miny wynosiła 6,7 kilograma.
Pappmine pozbawioną uchwytów transportowych dostarczano na front częściowo uzbrojoną, bez zapalnika. Miner po wykopaniu dołu o odpowiedniej średnicy, umieszczał w nim minę, zdejmował górną pokrywę, a do obudowy wkładał gotowy do użycia zapalnik o nacisku do 350 kilogramów i po założeniu pokrywy maskował ją. Żywotność miny z tektury i szkła wynosiła prawdopodobnie kilka tygodni lub miesięcy, przy czym nawet po zniszczeniu tekturowej obudowy, mina nadal stanowiła zagrożenie dla ludzi i sprzętu. Mogła zniszczyć podwozie wojskowego pojazdu kołowego lub uszkodzić podwozie lekkiego transportera opancerzonego. W przypadku średnich i ciężkich opancerzonych wozów bojowych mina była praktycznie nieszkodliwa, powodując co najwyżej jedynie niewielkie uszkodzenia gąsienic i ewentualnie kół jezdnych.