Biura Gettoverwaltung utworzono także na Bałuckim Rynku, gdzie znajdował się m.in. Centralny Sekretariat Przełożonego Starszeństwa Żydów.

Na spotkaniu władz miasta i przedstawicieli Haupttreuhandstelle Ost, które odbyło się 27 maja 1940 roku, ustalono, że Zarząd Getta będzie jedynym dysponentem kierowanych do getta funduszy. Biebow otrzymał także wyłączne prawo reprezentowania władz miejskich w sprawach dotyczących getta. Biebow z czasem zaczął także podejmować działania dotyczące innych gett żydowskich tworzonych na terenie Kraju Warty.

Władze niemieckie wymagały od Rumkowskiego prowadzenia szczegółowej sprawozdawczości. W różnych okresach istnienia Judenratu był on zmuszony dostarczać Zarządowi Getta raporty zbiorcze w trybie cotygodniowym, dwutygodniowym lub miesięcznym. Ponadto osobne raporty były opracowywane przez poszczególne komórki Judenratu. Autorzy sprawozdań starali się możliwie obiektywnie przedstawić panującą w getcie sytuację, jednakże w sposób, który nie będzie antagonizował niemieckich odbiorców i prowokował represji. W raportach nie wspominano więc m.in. o aktach oporu wobec Judenratu lub wykrytych przypadkach szmuglu. Starano się również ukryć prawdziwe rozmiary trawiących getto epidemii chorób zakaźnych. Stosowanie eufemizmów było również oczekiwane przez samych Niemców, m.in.