Po tych wydarzeniach Rada przestała faktycznie istnieć. Wkrótce jednak Rumkowskiemu nakazano skompletować jej nowy skład. Ostateczny skład drugiego Judenratu uformował się na początku lutego 1940 roku. Liczył wówczas 21 członków. Nie byli to jednak rozpoznawalni i doświadczeni działacze, w związku z czym Izrael Tabaksblat określił Radę mianem „trzeciego garnituru”. Członków drugiej Rady oskarżano także o nadmierną uległość wobec Rumkowskiego; jeden z krytyków Judenratu określił ich wręcz mianem „ludzi bez zasad moralnych, typów o naturze samolubnej i kryminalnej, ślepo wykonujących wszystkie rozkazy”.
Na początku działalności kompetencje Przełożonego Starszeństwa Żydów w Łodzi odpowiadały uprawnieniom prezesa przedwojennej gminy żydowskiej, stopniowo jednak wprowadzono model zarządzania z jego centralną rolą. Przełożony Starszeństwa Żydów stał się jednostką zwierzchnią wszystkich wydziałów administracji getta. Rada Starszych była dla niego organem doradczym. Stopniowo jej rola uległa znacznej marginalizacji, a Rumkowski po pewnym czasie zaczął pomijać ją w procesie decyzyjnym. Z czasem Rumkowski objął samodzielny i jednoosobowy zarząd nad gettem. Zebrania Rady odbywały się zazwyczaj z jego inicjatywy, zwoływane były przy tym nieregularnie.