W październiku 1920 w czasie buntu Żeligowskiego i zajęcia Wilna dowodził mińskim pułkiem strzelców, w zastępstwie ppłk. Adamowicza, który przebywał na urlopie. Z dniem 31 października 1921 został przeniesiony do rezerwy „bez faktycznej przyczyny, a może dlatego, że rzeczywiście nie umiałem dobrze po polsku wysławiać się, jako urodzony i wychowany w Austrii”. W rezerwie został przydzielony do 86 pułku piechoty, a później 35 pułku piechoty w Łukowie. 8 stycznia 1924 został zatwierdzony w stopniu majora ze starszeństwem z 1 czerwca 1919 i 21. lokatą w korpusie oficerów rezerwy piechoty.
Po zwolnieniu z czynnej służby wyjechał do Czechosłowacji i zamieszkał w Jabloncu nad Nysą. W 1934, jako oficer pospolitego ruszenia posiadał przydział do Oficerskiej Kadry Okręgowej Nr I. Był wówczas w grupie oficerów „przebywających stale zagranicą”. 21 lutego 1933 wrócił do Polski i zamieszkał w Krakowie przy ul. Brodowicza 3 m. 4. Później przeprowadził się na ul. Gen. Bema 4. Cierpiał na chorobę Bürgera. Od 25 września 1939 do 15 czerwca 1941 był zatrudniony w krakowskich Tramwajach, w charakterze urzędnika.
Był żonaty, miał córkę Ewę (ur. 1929).