Wspierał także ruch chalucowy.
W 1919 roku wstąpił do partii Mizrachi, został także redaktorem pisma partyjnego „Ha-Mizrachi”. W latach 1923–1931 chorował, w związku z czym przestał pełnić funkcje kierownicze w partii. W 1937 roku został przewodniczącym Mizrachi w Polsce, zastępując Samuela Brota. Był także działaczem Żydowskiego Funduszu Narodowego. Był autorem publikacji o tematyce syjonistycznej i religijnej, napisał także autobiografię Ale cheldi.
Podczas II wojny światowej przebywał w getcie warszawskim. Był członkiem Kuratorium Szkolnego „Jawne” oraz współzałożycielem jednego z punktów dożywiania. W lutym 1940 roku otrzymał certyfikat z zezwoleniem na wyjazd do Palestyny, zrzekł się go jednak. Według Chaima Arona Kapłana jedną z przyczyn zrzeczenia się pozwolenia był brak funduszy. Reprezentował Mizrachi w radzie społecznej przy Joincie. Od końca 1941 roku był członkiem przedstawicielstwa stronnictw politycznych przy Żydowskiej Samopomocy Społecznej. Próbował wpływać na Icchaka Gitermana, by ten zatrudniał w Żydowskim Towarzystwie Opieki Społecznej członków Mizrachi. Podczas wielkiej akcji likwidacyjnej, 19 sierpnia 1942 roku został zabrany na Umschlagplatz, uratował się jednak z niego wraz z Hillelem Seidmanem. Według Seidmana został jednak później wysłany do obozu zagłady w Treblince.