W skład istniejących początkowo samodzielnych kornetów liczących około 100–120 koni wchodzili: rotmistrz biorący żołd za poczet 12 koni, porucznik z żołdem za 4 konie, chorąży z żołdem za 3 konie, wachmistrz, kwatermistrz i kilku kaprali każdy z żołdem za 2 konie, furier, dobosz i szeregowi podzieleni na kapralstwa po około 30 żołnierzy. Regimenty tworzono bądź drogą łączenia kilku samodzielnych kornetów pod wspólnym dowództwem, bądź organizując od nowa całą jednostkę.
W połowie XVII wieku regiment posiadał 12 osobowy sztab i 10 kompanii (ze sztabami). Szeregowi tworzyli 3 kapralstwa obejmujące po 3–4 roty, każda po 6 żołnierzy. Oberszter, oberszterlejtnant i major byli szefami pierwszych trzech kompanii i prócz pensji sztabowych brali pensje rotmistrzów kompanii. „Ślepe porcje” pochłaniały do 30% stanu regimentów. Szef regimentu brał z każdej stawki żołdu tzw. kopfgeld potrącany przy wypłatach żołdu, z którego pokrywał niektóre drobne wydatki. Dochody z nich wyrównywały z nawiązką koszty utrzymania chorągwi jazdy narodowego zaciągu.
Arkebuzeria w 1710 podzielona została na cztery jednakowe regimenty. Regiment składał się z sześciu chorągwi po 100 jeźdźców – razem 600 koni szeregowych.