W prozie Jasińskiego dominowała problematyka relacji polsko-niemieckich – zarówno w wymiarze historycznym, jak i obyczajowym. Autor sięgał do dziejów ziemi lubuskiej i terenów nadodrzańskich, łącząc wątki historyczne z elementami legend i lokalnych podań. Krytycy zaliczali jego utwory do nurtu powieści historyczno-obyczajowej, wskazując pokrewieństwo tematyczne m.in. z prozą Juliana Kawalca, Józefa Hena i Tadeusza Hołuja.
W kilku późniejszych powieściach Jasiński opisywał losy mieszkańców terenów przygranicznych nad Odrą, na Pomorzu i Opolszczyźnie, dotkniętych powojennymi przesiedleniami i złożonymi problemami ludności napływowej. Wątki te łączył z obrazem przymusowej germanizacji Polaków, wpisywania ich na Volkslistę (niemiecką listę narodowościową) oraz ich wcielania do Wehrmachtu.
Literaturoznawca Tomasz Kłusek, analizując dorobek Jasińskiego, stawia pytanie, czy jest on „pisarzem słusznie zapomnianym”. Zwraca uwagę, że jego proza rzadko osiąga poziom trwałych „walorów artystycznych”, ale ma wartość jako zapis doświadczeń powojennych migracji, nadziei i rozczarowań pokolenia osiedlającego się na Ziemiach Zachodnich i Północnych.