Arszenik nieprzeznaczony do celów leczniczych należało barwić sadzą lub indygo, aby odróżnić go od innych białych proszków znajdujących się w obrocie. Ustawa nie wprowadzała ograniczeń co do tego, kto mógł prowadzić sprzedaż arszeniku – nie wymagano żadnej licencji, a każdy handlowiec mógł go oferować, pod warunkiem prowadzenia rejestru transakcji.
Chociaż ustawa wprowadziła kontrolę nad sposobem sprzedaży arszeniku, nie położyła kresu problemom związanym z tą trucizną ani jej powszechnemu stosowaniu w artykułach gospodarstwa domowego. W 1860 roku w czasopiśmie „The Lancet” pisano:„Jak skazać kogoś za otrucie arszenikiem, gdy damy używają arszenikowych kosmetyków; gdy cukiernicy sprzedają słodycze zawierające arszenik; gdy tapeciarze pokrywają nasze ściany tapetami nasyconymi arszenikiem i wypełniają powietrze drobnym arszenikowym pyłem;