Karierę tancerki przerwał wypadek na nartach w 1929 roku, po którym do końca życia zmagała się z bólem kolana. Lecząc się morfiną, uzależniła się od niej. Nie mogąc kontynuować kariery w tańcu, wróciła do marzeń z dzieciństwa, jakimi były wyścigi samochodowe. Wystartowała w pierwszym Grand Prix kobiet w 1929 roku na torze w Montlhery. W pierwszym wyścigu zajęła 15. miejsce, ale pół godziny później odbył się główny wyścig, który wygrała i ustanowiła światowy rekord prędkości kobiet – 190 km/h. Tydzień później paryski salon Bugatti zaproponował, by pojechała ich autem w mistrzostwach aktorów. Nice odniosła w nich zwycięstwo i była to pierwsza wygrana kobiety w sześcioletniej historii tych mistrzostw. Wówczas Ettore Bugatti zatrudnił ją jako zawodowego kierowcę, by pobiła kolejny rekord szybkości. Zamieszkała w hotelu na terenie posiadłości Bugattiego, gdzie trenowała. Dzięki intensywnym treningom pobiła rekord, osiągając 198 km/h. Później jeszcze wielokrotnie zdobywała Grand Prix kobiet.