Po rozmowach z Bauczejem i Tantygajem Sabański zdołał dostać się do najważniejszych osobistości państwa – książąt, braci Iszeja i Koczebaja, których przekonał do wstrzymania działań wojennych. Podczas pertraktacji obie strony doszły do wniosku o potrzebie zwołania zjazdu krajowej elity, żeby uzgodnić dalsze działania.
Podczas kontaktów z hongorajską elitą Piotr Sabański wykazał się dużym talentem dyplomatycznym. W skrajnie trudnej sytuacji zdołał zapobiec pełnoskalowej wojnie i uzyskać uwagę rządzącej rodziny, która wysłuchała jego słów. Na zebraniu Sabański, oprócz omówienia dalszych działań, skupił się także na ustaleniu przyczyn konfliktu. Pod jego nadzorem przeprowadzono śledztwo, wysłuchując ludzi z różnych warstw społecznych i grup etnicznych. Piotrowi Sabańskiemu udało się ustalić, że wszystko się zaczęło, gdy wracające z Moskwy chińskie poselstwo pod przywódstwem Laby Tarchana w październiku 1620 r. zatrzymało się na pobyt w Hongoraju. Tam Chińczycy opowiedzieli, iż zostali obrabowani przez Rosjan w Tobolsku w sierpniu tego roku. Później przybyła rosyjska misja dyplomatyczna i członkowie delegacji Laby zażądali od Chakasów uczynienia sprawiedliwości – zaatakowania moskiewskich posłów. Kirgizi jenisiejscy nie chcieli mieszać się do tego konfliktu, dlatego pozwolili obu poselstwom odejść w spokoju.