Od 1319 wraz z pobliskim Pieńskiem wieś stanowiła część piastowskiego księstwa jaworskiego, jednego z polskich księstw dzielnicowych na Dolnym ŚląskuHermann Knothe, Geschichte des Oberlausitzer Adels und seiner Güter, Leipzig, Breitkopf & Härtel, 1879, s. 568-569, po czym jeszcze w XIV wieku przypadła Koronie Czeskiej, w której granicach leżała do 1635. Pierwotnie obydwie części wsi, tj. Dłużyna Dolna i Dłużyna Górna, należały do Penzigów z Pieńska. Jednak już w drugiej połowie XIII w. Dłużyna Górna znalazła się w rękach rodziny szlacheckiej, która przybrała sobie nazwisko von Langenau. W 1276 r. wymieniany jest na "Górnej Wsi" Hozerus de Langenowe, który był sędzią rozjemczym w sporze biskupa miśnieńskiego z Henrykiem von Baruth. Przed rokiem 1281 Dłużyna Górna przechodzi na własność Gersdorfów ze Sławnikowic. Ostatnim przedstawicielem tej linii był Czasław von Gersdorf, pełniący od 1449 r. urząd starosty zgorzeleckiego. Z osobą Czasława wiąże się uruchomienie około roku 1445 kuźnicy żelaza. Pierwszym jej dzierżawcą był mistrz Hans Specht. Po raz ostatni Czasław von Gersdorf wymieniany jest w dokumentach w 1458 r. Niebawem po śmierci wdowy po Czasławie (1481) wieś przejmują "gwałtem" Gotsche i Krzysztof Gersdorfowie z Baruth i Reichenbach.