Nowa Fundlandia zamieszkana była przez niewielką grupę Indian Beothuk. Kontakty Europejczyków z tym rejonem datują się od X w. Pierwsi na Nowej Fundlandii wylądowali wikingowie. W XVI w. u jej wybrzeży pojawili się baskijscy rybacy i powstały pierwsze osiedla, m.in. Saint John’s. Za nowożytnego odkrywcę rejonu uważa się Johna Cabota. Wyspa przez kilka stuleci była tymczasową bazą dla brytyjskich kompanii rybackich. Mimo oficjalnego zakazu i licznych prób wykorzenienia, rozpoczęło się także nielegalne osadnictwo. Poziom tego zjawiska zmusił rząd brytyjski do oficjalnego uznania kolonii w 1811, a następnie w 1855 nadania jej statusu dominium (Dominium Nowej Fundlandii). Wobec kryzysowej sytuacji w finansach publicznych, w 1934 dominium ogłosiło upadłość, przechodząc pod brytyjski zarząd komisaryczny. W 1949 w wyniku referendum dołączyło jako dwunasta prowincja do Konfederacji Kanady.

U jej brzegów łupił Peter Easton.

Struktura polityczna Gubernator porucznik thumb|150px|Judy Foote – 14 gubernator porucznik prowincji Nowej Fundlandii i Labradoru, pełni urząd od 3 maja 2018 r.