Choć wotum było niewiążące, Clark rozumiejąc trudności jakie rząd będzie napotykał w przyszłości wobec niepewnego poparcia w Izbie Gmin, zarządził nowe wybory, które niespodziewanie przywróciły władzę liberałom.
Wkrótce po przegranej Clark został zastąpiony przez Briana Mulroneya na stanowisku przewodniczącego Partii Konserwatywnej.
Mimo antagonizmów pomiędzy nowym przewodniczącym a Clarkiem, pozostał on aktywny, po czym wszedł do gabinetu Mulroneya, obejmując tekę ministra spraw zagranicznych. W 1993 wobec klęski wyborczej konserwatystów Clark odszedł na polityczną emeryturę. Do polityki powrócił w 1999, obejmując powtórnie funkcję przewodniczącego partii. Ostatecznie wobec dalszego rozpadu partii konserwatywnej po raz drugi wycofał się z życia politycznego 6 sierpnia 2002.
Odznaczenia Medal Pamiątkowy 13 Stycznia (Litwa, 1992)
Przypisy
Bibliografia [dostęp 2013-02-12]
Kategoria:Absolwenci Uniwersytetu Alberty Kategoria:Premierzy Kanady Kategoria:Kanadyjscy prawnicy Kategoria:Kanadyjscy dziennikarze Kategoria:Odznaczeni Medalem Pamiątkowym 13 Stycznia Kategoria:Odznaczeni Medalem Srebrnego Jubileuszu Królowej Elżbiety II Kategoria:Odznaczeni Medalem Złotego Jubileuszu Królowej Elżbiety II Kategoria:Odznaczeni Orderem Kanady Kategoria:Odznaczeni Orderem Plejady Kategoria:Urodzeni w 1939