W 1921 roku Dalí rozpoczął studia w Królewskiej Akademii Sztuki w Madrycie. Dwa razy został z niej wydalony, nigdy też nie podszedł do egzaminów końcowych. Uważał, że jest lepiej wykwalifikowany niż osoby, które miałyby go egzaminować. W tym okresie interesował się malarstwem prerafaelitów i malarstwem metafizycznym Giorgia de Chirica. thumb|Salvador Dalí i Federico García Lorca, 1925 Podczas pierwszej wizyty w Paryżu w 1927 roku, Dali spotkał się z Picassem w jego atelier. Rok później przeprowadził się tam na stałe. Za wstawiennictwem Joana Miró, Salvador Dalí stał się pełnoprawnym członkiem grupy surrealistów. Skupiali się oni wokół André Bretona, twórcy trzech Manifestów surrealizmu, z których pierwszy ukazał się w 1924 roku. André Breton pełnił rolę przywódcy grupy jako twórca teorii surrealizmu. W 1928 powstał pierwszy obraz Dalego uznawany za surrealistyczny: Miód jest słodszy od krwi. Dalí w krótkim czasie stał się znaczącą postacią w tej grupie. Jednak w 1934 został wykluczony z grupy – zarzucano mu popieranie faszyzmu, a także chciwość.
Surrealizm bazował na teorii filozoficznej twórcy psychoanalizy Sigmunda Freuda.