Peer jest mały, zwyczajny i ma jasną cerę. Nigdy się nie broni, gdy inni chłopcy go biją, bo uważa, że mądrzejszy zawsze ustępuje. Najpierw zbiera ołówki, potem pieczęcie, a w końcu zakłada małe muzeum przyrodnicze. W jego zbiorach znajdują się szkielety, zakonserwowane szczury i wypchany kret. Interesuje się nauką i naturą, co cieszy jego rodziców. Woli chodzić do lasu niż do szkoły, woli naturę od wychowania. Gdy jego bracia się zaręczają, on wciąż zbiera ptasie jaja. Zna zwierzęta lepiej niż ludzi i uważa, że one potrafią kochać bardziej niż człowiek. Podziwia oddanie słowików i bocianów, ale sam nie potrafi tak kochać. Obserwując pająki, stwierdza, że małżeństwo to niebezpieczna sprawa i rezygnuje z miłości. Uważa, że pocałunek to pierwszy krok do małżeństwa. Jednak w końcu otrzymuje pocałunek — pocałunek śmierci.
Gdy człowiek żyje wystarczająco długo, Śmierć dostaje rozkaz: „Pocałuj go!”. Wtedy człowiek znika, a u Boga rozbłyska jasne światło. Dusza ludzka ulatuje jak spadająca gwiazda do krainy wieczności.