W 1956 wstąpił do Partii Pracy, był m.in. członkiem krajowej egzekutywy partii (1986–1987). W 1962 wygrał wybory uzupełniające do Izby Gmin, następnie pozostał nieprzerwanie jej członkiem przez 43 lata do 2005 (w kadencji 2001–2005 był tzw. Ojcem Izby). Reprezentował okręgi wyborcze West Lothian (1963–1983) i Linlithgow (1983–2005). Od 1975 do 1979 oddelegowany do Parlamentu Europejskiego. W połowie lat 60. był prywatnym sekretarzem przy ministrze mieszkalnictwa i samorządu Richardzie Crossmanie, później znalazł się w awangardzie swojego ugrupowania, choć zajmował m.in. stanowisko rzecznika opozycji ds. nauki. Uchodził za krytyka wojen, w których brała udział Wielka Brytania, oraz imperialistycznej polityki w ogólności. Wielokrotnie kierował także do rządu pytania w kontrowersyjnych sprawach (m.in. zamachu nad Lockerbie, kwestie zanieczyszczeń chemicznych i ochrony środowiska). Konskwentnie sprzeciwiał się ustanowieniu odrębnych parlamentów dla Walii i Szkocji.

Opublikował kilka książek o tematyce politycznej, w tym autobiografię i biografię Richarda Crossmana. Od 1969 do 2005 był stałym felietonistą tygodnika „New Scientist”, od 1989 współpracował również z „The Independent” jako autor nekrologów.