Uczestniczył w walkach pod Sedanem, a za wykazanie się męstwem w bitwie pod Wörth został odznaczony Orderem Maksymiliana Józefa, co wiązało się z otrzymaniem tytułu szlacheckiego. Po pokoju frankfurckim został bawarskim przedstawicielem w dowództwie niemieckiej armii okupacyjnej we Francji. W 1872 roku wrócił do kraju, gdzie powierzono mu stanowisko oficera szkoleniowego przy 2. Korpusie Armijnym. Dwa lata później awansował na pułkownika (niem. Oberst) i został dowódcą 1. Bawarskiego Pułku Piechoty. Po awansie na generała majora (niem. Generalmajor) w 1880 roku otrzymał pod swoje rozkazy 8. Brygadę Piechoty, stacjonującą w okupowanej twierdzy Metz. W 1886 roku został szefem wojskowego wymiaru sprawiedliwości (niem. Generalauditoriat) oraz został awansowany na stopień generała porucznika (niem. Generalleutnant). Niecały rok później objął stanowisko dowódcy 2. Dywizji Piechoty. W latach 1890-1893 był ministrem wojny Królestwa Bawarii. Pełniąc tę funkcję awansował na generała piechoty (niem. General der Infanterie). W 1893 roku przeszedł w stan spoczynku, pozostając do swojej śmierci w 1899 roku, członkiem bawarskiej Rady Państwa oraz adiutantem generalnym króla Ottona I.