Dymitrów Mały leży przy prawym brzegu Wisły. Wieś położona jest na terenie równinnym. Wynikiem rozwoju osadnictwa było znaczne zagęszczeniem sieci osad co prowadziło do sporów granicznych i konieczności ścisłego rozgraniczenia wsi i całych kompleksów majątkowych. Już w roku 1515 doszło do sporu między Janem Szczepickim z Dymitrowa a Stanisławem z Kurozwęk i Borowna o 1000 grzywien wadium z powodu nieodnowienia granic między dobrami: Dymitrów, Wola Dymitrowska i Otoka a należącymi do Kurozwęckich posiadłościami: Baranów, Wojków i Skopanie. Rozgraniczenie terytorialne wiosek znacznie odbiegały od ich obecnych granic administracyjnych. Wpłynął na to przede wszystkim rozwój osadnictwa trzech stuleci. W początku XVII w. Jaślany graniczyły od zachodu z wioskami należącymi do Zbigniewa Ossolińskiego, wojewody sandomierskiego: Babichą, Młodochowem i Borkami, od północy z Nędzowem – posiadłością Tarły, wojewodzica lubelskiego, oraz lasem. Natomiast w kierunku wschodnim tereny jaślańskie rozciągały się do lasów Rafała Leszczyńskiego w kluczu baranowskim. Teren Padwi sięgał na północy do wsi szlacheckich: Wojkowa, Dymitrowa, Skopania oraz miasteczka Baranowa, a w kierunku wschodnim – do pól młynarza Knapa, poddanego szlachcica Wiślickiego. Zasięg włości koronnych wyznaczały kopce ziemne wznoszone na granicy posiadłości.