Przebudowa trwała do połowy XIV wieku, kiedy to została wstrzymana prawdopodobnie w związku z podbojem wyspy i miasta przez króla duńskiego Waldemara IV Atterdaga w 1361 roku. Prace wznowiono w drugiej połowie tego samego stulecia, planując wzniesienie nowego prezbiterium. W 1374 roku zakupiono dwa domy publiczne położone na wschód od kościoła. Dwa lata później biskup Nils położył kamień węgielny pod nowe prezbiterium. Ukończono je w 1388 roku, a poświęcono trzy lata później. Następnie rozpoczęto rozbudowę nawy, jednak w 1402 roku zawaliło się sześć sklepień. W związku z tym wzniesiono nowe kolumny i pobudowano nowe sklepienia. Powstało także obecne prezbiterium, które w 1412 roku zostało poświęcone. mały|lewo|Zachowane kolumny i łuki (2019) W czasach swojej największej świetności w XV wieku, świątynia była budowlą halową, trzynawową, z szeroką nawą główną i dwiema wąskimi bocznymi. Główny portal znajdował się w ścianie zachodniej, a zwieńczony był płaskorzeźbą przedstawiającą zmartwychwstanie Jezusa. W ścianach świątyni było wiele wysokich okien z witrażami. Posadzkę kościoła wyłożono płytami wapiennymi, a także nagrobnymi.