Nieliberalne konstytucje są na ogół antypluralistyczne i antyinstytucjonalistyczne.
Niektórzy naukowcy kwestionują pogląd, że demokracje nieliberalne są demokracjami, twierdząc, że zasady liberalne i demokracja są nierozłączne i że wyborów nie można uznać za wolne i uczciwe bez wolności prasy i słowa. Inni teoretycy twierdzą, że klasyfikowanie demokracji nieliberalnej jako demokratycznej jest przejawem nadmiernej sympatii do takich reżimów.
Pochodzenie i użycie terminu
Od starożytności do XX wieku Elementy demokracji nieliberalnej sięgają Platona, który poparł nieliberalny porządek społeczny, z demokracją postrzeganą jako gorszą od monarchii i arystokracji. Od starożytności termin liberalny i nieliberalny nie miały żadnego związku z demokracją i rządem politycznym aż do rewolucji francuskiej i były używane do opisywania szlachetnych lub nieszlachetnych cech osobistych jednostek. W XVIII wieku liberalny zaczął być postrzegany jako cechy charakteru człowieka oświeconego, kojarzone z rozsądkiem, uprzejmością, otwartością umysłu i tolerancją podczas gdy nieliberalny został opisany jako niehojny, podły, ograniczony, bigoteryjny i obraźliwy.