Dodatkowo ostatnia para okrętów czerpała z doświadczeń wojennych i wprowadzono w niej dalsze zmiany, polegające przede wszystkim na zamianie całej artylerii głównej kalibru 120 mm na działa uniwersalne kalibru 102 mm kierowane radarowo i ulepszeniu małokalibrowej artylerii przeciwlotniczej oraz systemu kierowania ogniem.
Stępkę pod budowę drugiego „Athabaskana” położono 15 maja 1944 roku. Miało to miejsce już po utracie storpedowanego w kwietniu pierwszego niszczyciela „Athabaskan”, po którym przejął nazwę, pochodzącą od ludu Atabasków. Kadłub wodowano 4 maja 1946 roku. Okręt ukończono 20 lutego 1948 roku, jako ósmy z kanadyjskich Tribali i ostatni okręt tego typu na świecie. Otrzymał początkowo numer burtowy R79. Dewizą niszczyciela było: We fight as one (z ang. Walczymy jak jeden).
Opis techniczny