W dniu 13 września 1941 roku do getta trafiły pierwsze dwa wagony silnikowe przeznaczone do przewozu pasażerów oraz trzy wagony towarowe. Początkowo tabor ten służył do szkolenia czterech motorniczych, wraz z którymi zatrudniono czterech konduktorów oraz liczny personel odpowiedzialny za budowę i utrzymanie torowiska i sieci trakcyjnej. W kolejnych miesiącach przekazano dodatkowe wagony, dzięki czemu po getcie kursowało ostatecznie pięć wagonów motorowych typu letniego, trzydzieści pięć wagonów towarowych („lor”) i dwie doczepki pasażerskie.
alt=ESG – stempel podłużny III 1944.2|mały|Stempel E-SG, rok 1944 W celu obsługi przekazanego taboru w ramach żydowskiej administracji getta powołano odrębną jednostkę gospodarczą ES-G () odpowiedzialną za jego eksploatację. Kierownikami ES-G desygnowano inż. oraz Leopolda Szretera. Rozwijająca się niezależnie jednostka ES-G została włączona do Wydziału Transportowego w dniu 21 maja 1942 roku. Po połączeniu obu placówek zaczęły powstawać nowe instytucje, takie jak np. warsztaty naprawy motorów. Powołano również kadrę specjalnych kontrolerów ruchu oraz specjalną policję odpowiedzialną za utrzymanie porządku, której znakiem rozpoznawczym była litera „T” wyszyta na opasce.