Od 20 grudnia 1918 pełnił służbę w 15 pułk strzelców polskich. W maju 1919 razem z 4 Dywizją Strzelców Polskich przybył do Polski.
Do Wojska Polskiego został przyjęty w stopniu kapitana. 5 lutego 1920 został przeniesiony z Sekcji Poborowej i Uzupełnień Ministerstwa Spraw Wojskowych w Warszawie do Powiatowej Komendy Uzupełnień 15 pułku piechoty w Ostrowi Łomżyńskiej na stanowisko zastępcy komendanta. Wziął udział w wojnie z bolszewikami. 15 lipca 1920 został zatwierdzony z dniem 1 kwietnia 1920 w stopniu majora, w piechocie, w grupie oficerów byłych Korpusów Wschodnich i byłej armii rosyjskiej. 1 czerwca 1921 pełnił służbę w Powiatowej Komendzie Uzupełnień Kościerzyna, a jego oddziałem macierzystym był 66 pułk piechoty. 1 września 1921 został zatwierdzony na stanowisku komendanta PKU Inowrocław. 3 maja 1922 został zweryfikowany w stopniu majora ze starszeństwem od 1 czerwca 1919 i 154. lokatą w korpusie oficerów piechoty, a jego oddziałem macierzystym był nadal 66 pp. Późnie został przeniesiony do 59 pułku piechoty w Inowrocławiu jako oddziału macierzystego z pozostawieniem na stanowisku komendanta PKU Inowrocław. 1 grudnia 1924 prezydent RP nadał mu stopień podpułkownika z dniem 15 sierpnia 1924 i 33. lokatą w korpusie oficerów piechoty.