Wniosek został popraty przez dowódcę III batalionu, kapitana Kazimierza Tadeusza Majewskiego (10 grudnia 1920), dowódcę 35 pp, kapitana Wiktora Nowakowskiego (22 grudnia 1920) i dowódcę 9 Dywizji Piechoty, podpułkownika Mieczysława Trojanowskiego (11 lipca 1921), a później zatrwierdzony przez Naczelnego Wodza, marszałka Piłsudskiego (26 stycznia 1922).
9 lutego 1921 został bezterminowo urlopowany. W ramach osadnictwa wojskowego otrzymał działkę o powierzchni 17 ha w kolonii Zabuże, w gminie Motykały powiatu brzeskiego, na której gospodarował.
Był żonaty z Adelą (ur. 1899), miał pięcioro dzieci: Mariana (ur. 1924), Bolesława (ur. 1926), Danutę (ur. 1930), Jadwigę (ur. 1931) i Krystynę (ur. 1935). 3 marca 1940 z całą rodziną został deportowany do miejscowości Warda w rejonie chołmogorskim obwodu archangielskiego. Zmarł 28 marca 1940 w drodze lub bezpośrednio po przybyciu na miejsce zesłania.