W 1864 roku został dowódcą Austriackiego Korpusu Ochotniczego, na którego czele uczestniczył we francuskiej interwencji w Meksyku. Z powodu sporu z naczelnym dowódcą francuskim gen. François Achille Bazaine zrezygnował ze stanowiska i powrócił do Wiednia w 1866 roku. W 1867 roku otrzymał awans na stopień generała majora (niem. Generalmajor) i stanął na czele brygady wchodzącej w skład 13. Dywizji Piechoty w Budapeszcie. W następnych latach dowodził 2. Brygadą w 8. Dywizji Piechoty w Innsbrucku oraz 25. Dywizją Piechoty w Wiedniu.
W 1873 roku otrzymał awans na marszałka polnego porucznika (niem. Feldmarschalleutnant), a rok później został dowódcą 7. Dywizji Piechoty Innsbrucku oraz komendantem wojskowym i obrony narodowej Tyrolu i Vorarlbergu. W 1882 roku otrzymał stopień generała artylerii (niem. Feldzeugmeister). W wyniku reformy z 1883 roku zajmowane przez niego stanowisko zostało przekształcone w dowództwo 14. Korpusu w Innsbrucku. W 1884 roku został urlopowany, a w 1887 roku przeszedł w stan spoczynku.