Kolejna przebudowa świątyni została wykonana w latach 1910-1912 dzięki staraniom księdza Michała Kaczorowskiego, wówczas została rozebrana stara kruchta, odsłonięty został portal drzwi głównych oraz przebudowana została najstarsza część świątyni, czyli zakrystia. W 1913 roku polichromia została wykonana zapewne przez Aleksandra Szredzkiego, która następnie została przemalowana w latach 60. ubiegłego wieku.
Budowla reprezentuje styl gotycki, jest orientowana, murowana, zbudowana z cegły o układzie mieszanym, częściowo otynkowana, z prezbiterium wydzielonym wewnątrz za pomocą arkady łuku tęczowego. Przy nawie od strony południowej jest usytuowana wspomniana wyżej kaplica, przebudowana w XVIII woku, natomiast od strony północnej znajduje się zakrystia. Obecne ołtarze powstały w XVIII stuleciu; w głównym zachowała się poprzednia (z XVI wieku) rzeźbiona grupa świętej Anny Samotrzeciej. Restauracja ołtarza została wykonana w 2012 roku. W świątyni przetrwały zabytkowe sprzęty liturgiczne: monstrancja, kielich i 2 cynowe lichtarze (z XVIII wieku).