Charakter pisma odpowiada pismu Chopina, w tym małym rozmiarom nut i nietypowemu kluczowi basowemu, choć podobny sposób zapisu stosował również jego przyjaciel Julian Fontana, co w przeszłości prowadziło do pomyłek w atrybucji rękopisów. Dotyczy to również napisu „Valse” na górze strony, przy czym nazwisko „Chopin” dopisane jest inną ręką. Według Szklenera grafologia zapisu nutowego nie jest tak ściśle ustandaryzowana jak pisma listowego.
Muzykolog Jeffrey Kallberg wspierał proces autentykacji od strony muzykologicznej, analizując, czy partytura została rzeczywiście napisana przez Chopina, a nie tylko przez niego przepisana. Szklener zauważył „cechy stylu brillant”, charakterystyczne dla twórczości Chopina z pierwszej połowy lat 30. XIX wieku, i podkreślił, że staranność rękopisu wyklucza jego powstanie podczas lekcji ze studentem. Zwrócił również uwagę na brak dedykacji i podpisu, typowych dla podarunkowych rękopisów tego rodzaju. Uważa, że rękopis stanowi raczej „szkic pierwszej myśli muzycznej”, „ślad aktywności Chopina w środowisku pianistycznym”, niż pełnoprawny utwór, i nie zalicza go do kanonu dwudziestu walców kompozytora, choć przyznaje, że ornamentyka melodii oraz „zmienne sekundy” w akompaniamencie są charakterystyczne dla Chopina.