Historia Miejscowość pierwotnie związana była z Wielkopolską. Początkowo była wsią szlachecką należącą do Dupiewieckich zwanych też Dupiewskimi, którzy przyjęli odmiejscowe nazwisko od nazwy miejscowej Dupiewo (obecnie to Dopiewo). Od 1320 tereny, na których powstała wieś leżały w Zjednoczonym Królestwie Polskim, a od 1380 w Koronie Królestwa Polskiego. W 1445 miejscowość leżała w powiecie poznańskim w Koronie Królestwa Polskiego w parafii Dupiewo.
Pierwszy historyczny zapis o wsi pochodzi z 1380 i wymienia jako świadka Prędotę dziedzica z Dupiewca. W latach 1391-1396 odnotowany został Jakub lub Jakusz z Dupiewca, który był asesorem sądowym i zastępcą wicepodsędka w mieście Poznaniu. W 1394 odnotowano jego spór sądowy z Jakubem z Palędzia o połowę grzywny .
W latach 1397–1401 właścicielem Dopiewca był Jasiek Dupiewiecki (identyczny z Dupiewskim, właścicielem Dopiewa). W 1399 roku został on pozwany przez Jakubka z Palędzia o dwa skradzione konie. W 1400 odnotowano jego spór sądowy z Czasławem z Grabowca koło Bnina w powiecie pyzdrskim, w którym dowodził, że obiecał mu tylko 20 grzywien i nie uczynił żadnej szkody w zastawie trzymanym przez Czasława.