W 1965 roku wzięła udział w kongresie założycielskim Ludowo-Demokratycznej Partii Afganistanu. W tym samym roku była współzałożycielką , lewicowej organizacji wspierającej prawa kobiet. Była to pierwsza organizacja poświęcona prawom kobiet w historii kraju. 8 marca 1965, wspólnie z grupą kobiet, zorganizowała pierwszy w historii kraju marsz kobiet, mający na celu świętowanie dnia kobiet. Była kochanką Babraka Karmala. Później zainicjowała małżeństwo brata Karmala ze swoją córką. Z pomocą Karmala z powodzeniem wystartowała w , uzyskując mandat w Izbie Ludowej Afganistanu. W 1976 roku została członkinią komitetu centralnego Ludowo-Demokratycznej Partii Afganistanu. Po rewolucji kwietniowej została mianowana ministrą do spraw społecznych. W późniejszych latach została ambasadorem kraju do Jugosławii, jednak po jakimś czasie została odwołana razem z pozostałymi politykami pochodzącymi z . Gdy Babrak Karmal został wybrany na prezydenta Afganistanu, ponownie objęła ważne stanowiska w administracji, stając się m.in. członkinią biura politycznego. Została również członkinią oraz ministrą edukacji.