amunicji do pozostałych dział było tak mało, że przepisy zabraniały użycia nawet jednego naboju w celach szkoleniowych.
W wyniku tych niedociągnięć konieczne było opracowanie szeregu nowych broni przeciwpancernych, aby wyposażyć British Army i Home Guard w środki do odpierania niemieckich pojazdów pancernych. Wiele z nich to ręczne granaty przeciwpancerne, których duże ilości można było wyprodukować w bardzo krótkim czasie i niskim kosztem. Należały do nich granat No. 73, który był wielkości termosu wypełniony trotylem, oraz ręczny przeciwpancerny granat No. 74, znany również jako „lepka bomba”, który pokryty był żywicą i przyklejany do pojazdu. Bardziej wszechstronna broń pojawiła się w 1942 roku w postaci ręcznego przeciwpancernego granatu No. 75, lepiej znanego jako „granat Hawkinsa”, który został zaprojektowany tak, aby można go było używać w wielu rolach.
Opis Granat No. 75 miał prostokątny kształt, około 150 milimetrów długości i 75 milimetrów szerokości, i ważył około 1,02 kilograma. Składał się z około 0,45 kilograma materiału wybuchowego, którym zazwyczaj był amonal lub trotyl. Na górze granatu znajdowała się płytka, pod którą użytkownik wkładał chemiczny zapalnik.