22 września 1894 roku w specjalnym rozkazie marszałek przypomniał, że Japonia jest stroną konwencji genewskiej z 1864 roku, a żołnierze – „bez względu na to jak okrutny i mściwy jest wróg” – powinni dobrze traktować zarówno chińskich jeńców, jak i cywilów. Później wydał jeszcze jeden rozkaz, w którym podkreślał, że japońska armia powinna prowadzić działania wojenne w sposób cywilizowany, a jej wrogiem pozostaje chińskie państwo – nie zaś jego obywatele. Przypomniał także o konieczności dobrego traktowania jeńców wojennych.
Demonstracyjnie okazywane przez Ōyamę przewiązanie do zasad prawa wojennego było całkowicie zgodne z ówczesną polityką Tokio, które wojnę z Chinami usiłowało prowadzić i publicznie przedstawiać w taki sposób, aby potwierdzić status Japonii jako pełnoprawnego członka społeczności suwerennych i „cywilizowanych” narodów. W początkowej fazie wojny japońska armia zdobyła sobie tak dobrą reputację, że mieszkańcy Port Artura oczekiwali jej nadejścia bez większych obaw.
Podczas marszu na Port Artur żołnierze japońscy napotykali jednak na ciała swoich kolegów, które zostały brutalnie okaleczone przez Chińczyków. Przy drogach odnajdywać miano m.in. odcięte głowy, pozbawione uszu i nosów. W szeregach 2 Armii zapanowało wzburzenie.