Koivunen wspominał później, że obudził się następnego ranka na pustkowiu, pozostawiony sam i bez żadnych zapasów.
W kolejnych dniach Koivunen ponownie uciekł przed radzieckimi żołnierzami, został ranny w wyniku eksplozji miny lądowej, na którą najechał nartami i spędził tydzień w rowie, czekając na pomoc. W czasie swojej nieobecności żywił się jedynie żywicą sosnową i jedną sójką syberyjską, którą złapał i zjadł na surowo. Po przejechaniu na nartach ponad 400 km został odnaleziony i przyjęty do szpitala wojskowego, gdzie zmierzono mu tętno na poziomie 200 uderzeń na minutę. Ważył wtedy zaledwie 43 kg.
Życie prywatne Po wojnie Koivunen ożenił się z Elsą, z którą miał dziewięcioro dzieci; rodzina mieszkała w środkowej Finlandii. Zmarł w 1989 roku w wieku 71 lat.
Przypisy
Kategoria:Fińscy wojskowi Kategoria:Uczestnicy wojny fińsko-radzieckiej Kategoria:Urodzeni w 1917 Kategoria:Zmarli w 1989