Po kongresie przeniósł się do Mińska, gdzie współpracował z tamtejszym oddziałem partii Poalej Syjon, był również współpracownikiem wydawanej w Wilnie gazety „Di Jidisze Wirklechkejt”.

Od 1906 roku przebywał w Warszawie, gdzie pracował jako sekretarz w Biurze Emigracyjnym . W latach 1908–1916 współpracował z gazetą „Hajnt”, jednak zerwał współpracę z dziennikiem w proteście przeciwko popieranej przez „Hajnt” ugodzie Żydów z polskimi komitetami wyborczymi w wyborach do Rady Miejskiej Warszawy. Wówczas zerwał także z syjonizmem i dołączył do kierowanej przez Noacha Pryłuckiego Fołks-Partaj, w krótkim czasie stając się jednym z jej najważniejszych działaczy i ideologów. W latach 1916–1918 był redaktorem czasopisma „Dos Fołk”, współpracował również z dziennikiem „Warszewer Togblat”. W 1917 roku w Warszawie wydał swoją pierwszą książkę – opracowanie dotyczące filozofii Barucha Spinozy, w tym samym roku wydano także opracowany m.in. przez Stupnickiego słownik encyklopedyczny języka jidysz. W 1918 i 1920 roku wydał również dwie książki zawierające wybór artykułów publicystycznych jego autorstwa.