Mimo propozycji zawarcia drugiego małżeństwa, Eliswa zdecydowała się na życie w celibacie, poświęcając czas modlitwie i służbie potrzebującym, co stało się fundamentem jej późniejszej drogi zakonnej.
Założycielka Zgromadzenia Karmelitów Bosych Eliswa spędziła 14 lat w cichej modlitwie i medytacji w szopie niedaleko swojego domu, zbudowanej przez członków jej rodziny zgodnie z jej prośbą. Thresia, jej najmłodsza siostra, oraz Anna, córka Eliswy, zainteresowane stylem życia Eliswy, dołączyły do niej. Eliswa, z pomocą swojego spowiednika i kierownika duchowego, zbudowała klasztor z bambusowych mat (Panambu madam). 12 lutego 1866 r. otrzymały szkaplerz karmelitański, a 6 lipca 1868 r. złożyły śluby zakonne jako członkinie nowego Trzeciego Zakonu Karmelitańskiego Zgromadzenia Bosych Karmelitów (TOCD).
Arcybiskup Bernardino Baccinelli, ówczesny wikariusz apostolski Verapoly, oficjalnie uznał zgromadzenie, wydając dokument Documentum erectionis. Później członkowie obrządku syro-malabarskiego zostali również przyjęci do zgromadzenia przez matkę Eliswę.