Od najmłodszych lat wykazywała talent poetycki. Początkowo jej wiersze dotyczyły życia szkolnego, pisane były dla siebie i na potrzeby zespołu. Kiedy jej twórczość została doceniona, zaczęła opisywać uroczystości świeckie i kościelne. W jej dorobku są też legendy i gawędy dotyczące regionu. Jej twórczość jest silnie związana z religią, tradycją i miejscową kulturą. Pisała w gwarze kurpiowskiejStefania Seroka, Pisane sercem. Utwory literackie, Pniewo 2011, s. 6..
W 1983 r. na posiedzeniu Gminnej Komisji Kultury i Oświaty w Obrytem zapadła decyzja o utworzeniu we wsi Izby Kurpiowskiej. Jej uroczyste otwarcie nastąpiło 10 października 1983 r. Opiekunką została Stefania Seroka. Izba Kurpiowska stanowiła filię Muzeum Kultury Kurpiowskiej w Ostrołęce, funkcjonowała do 1997. Mieściła się w drewnianym rodzinnym domu Seroki zbudowanym w 1918 r. Część zgromadzonych tam eksponatów pochodziła z ostrołęckiego muzeum. Izba odzwierciedlała dawny wystrój chaty kurpiowskiej z typowym wyposażeniem (m.in. stare drewniane kredensy, gliniane talerze, boronki, obrusy z haftem białokurpiowskim, stare żelazka z duszą, drewniane łóżka). Izbę odwiedzały głównie dzieci i młodzież z pobliskich szkół, goście z kraju oraz zagranicy, np. mieszkańcy krajów Afryki, Japonii i Brazylii.