przy prędkości 19 km/h zajęło to kilka godzin. Załoga pobrała próbki wody wokół obwodu góry, spodziewając się emisji znacznych ilości pyłu mineralnego towarzyszącego topnieniu.
thumb|right|Ujęcia satelitarne z lutego 2024 16 stycznia 2024 roku udokumentowano spektakularne łuki i jaskinie erozyjne na A23a powstałe wskutek działania fal; materiał wideo wykonany dronem przez zespół Eyos Expeditions opublikowały szeroko m.in. BBC i CNN. Na początku kwietnia 2024 góra weszła w obręb Antarktycznego Prądu Okołobiegunowego, ale zatrzymała się, uwięziona w tzw. kolumnie Taylora (zjawisko potwierdzone w sierpniu 2024) nad podmorską wyniosłością Pirie Bank w pobliżu Wysp Orkadów Południowych, ok. 600 km od Półwyspu Antarktycznego; w tym okresie obracała się przeciwnie do wskazówek zegara o ok. 15° dziennie. W grudniu 2024 British Antarctic Survey poinformowało, że A23a opuściła kolumnę Taylora i zaczęła dryfować dalej na północ przez wody Oceanu Południowego.