Organizacja ta później dołączyła do International Women’s Syndicate.
Była jedną z pierwszych kobiet, które aktywnie domagały się czynnego i biernego prawa wyborczego dla kobiet w Iranie. W 1951 roku, wspólnie z Safieh Firouz, spotkała się z szachem Mohammadem Rezą Pahlawim, by zabiegać o wsparcie dla tej sprawy. Gdy kobiety uzyskały prawa wyborcze w 1963 roku, Dowlatshahi z powodzeniem kandydowała w jako reprezentantka miasta Kermanszah – została jedną z sześciu kobiet w pierwszym składzie parlamentu z udziałem kobiet (wspólnie z , , , Shams ol-Moluk Mosahab, , Farrokhroo Parsa oraz ). Mandat poselski sprawowała przez 12 lat (trzy kadencje).
W marcu 1975 roku została mianowana przez ambasadorką Iranu w Danii, jako pierwsza kobieta na tym stanowisku w historii kraju. Pełniła tę funkcję do czasu rewolucji islamskiej w Iranie w 1979 roku, po czym udała się na emigrację do Paryża, gdzie mieszkała do końca życia.
Życie prywatne i pozostała działalność W latach 1973–1976 pełniła funkcję przewodniczącej Międzynarodowej Rady Kobiet (International Council of Women).