Kościół został zniszczony podczas bombardowania 13 lutego 1945, przetrwała jedynie wieża. W najniższej kondygnacji wieży urządzono kaplicę, w której odprawiano nabożeństwa. W 1977 roku podjęto decyzję o odbudowie, a 31 października 1984 wmurowano kamień węgielny. Konsekracja kościoła miała miejsce 9 września 1990. Wnętrze podzielono na mniejsze pomieszczenia w celu rozlokowania w nich różnych instytucji kulturalnych, zachodnia część świątyni zachowała jednak funkcje sakralne. W latach 1990–1993 jedno z pomieszczeń w zdesakralizowanej części pełniło funkcję sali obrad saksońskiego Landtagu i to w niej uchwalono saksońską konstytucję. W latach 1993–1995 odrestaurowano wieżę, a w 1999 udostępniono ją zwiedzającym.
Architektura i wyposażenie Świątynia barokowa, pierwotnie odwrotnie orientowana (wieża znajdowała się nad prezbiterium, a wejście znajdowało się od wschodu). Od czasów odbudowy funkcję głównego wejścia pełni zachodni portal pod wieżą. Piaskowcowa wieża, o wysokości 87,5 m, udostępniona jest do zwiedzania, na jej szczyt prowadzą 254 stopnie. Zachodnia część pełni funkcje sakralne, a wschodnia jest podzielona na mniejsze pomieszczenia, rozlokowane na czterech kondygnacjach, mieszczące instytucje kulturalne. Jedną z sal zdobi mural Pojednanie (niem.