1 sierpnia 1914 został zmobilizowany do c. k. 18 pułku piechoty Obrony Krajowej w Przemyślu. W szeregach tego oddziału walczył na froncie wschodnim. 2 maja 1915 w bitwie pod Gorlicami został ranny. Leczył się w szpitalu wojskowym na Morawach. Na stopień podporucznika rezerwy został mianowany ze starszeństwem z 1 lipca 1915. Po wyleczeniu został ponownie skierowany na front wschodni, gdzie 9 listopada 1915 dostał się do rosyjskiej niewoli. W niewoli przebywał w Tomsku., jako jeniec wojenny zwrócony w drodze wymiany.. 18 lipca 1918 w Semipałatyńsku wstąpił do 5 Dywizji Strzelców Polskich. Wyróżnił się 6 września 1919 dowódząc kompanią 3 pułku strzelców polskich w walce pod , w której został ciężko ranny. 29 czerwca 1921 major Franciszek Dindorf-Ankowicz sporządził „wniosek na odznaczenie orderem «Virtuti Militari»”, w którym napisał: