Na przedostatnim członie głaszczków wargowych wyrastają dwie lub trzy szczecinki.
Przedplecze odróżnia się od tego u lesza truskawczaka węższym i słabiej wyodrębnionym wałeczkowatym obrzeżeniem krawędzi bocznych oraz ogólnym zarysem nieco bardziej zwężonym ku tyłowi. Pokrywy mają boczne krawędzie bardziej równoległe niż u lesza truskawczaka. Ich kąty barkowe są wyraźne, spiczaste i wynoszą nie więcej niż 110°. Mikrorzeźba pokryw jest izodiametryczna (o oczkach równej średnicy) do co najwyżej lekko poprzecznej, grubsza niż u lesza truskawczaka. Rzędy są zwykle słabiej wgłębione i drobniej punktowane niż u wspomnianego gatunku, ku tyłowi bardziej spłycone. Grzbietowych punktów szczecinkowych (chetoporów dyskalnych) jest na każdej pokrywie do ośmiu. Punkt szczecinkowy przytarczkowy jest na każdej z nich jeden. Epipleury są brązowoczerwone. Skrzydła tylnej pary są w pełni wykształcone. Odnóża wszystkich par mają stopy z wierzchu całkiem nagie nie licząc szczecinek wierzchołkowych. Ubarwienie odnóży jest czerwone do czerwonobrązowego.
Ekologia i występowanie Owad ten zasiedla skraje lasów, pobrzeża wód stojących i wzgórza. Preferuje otwarte stanowiska o piaszczystym podłożu i chętniej niż lesz truskawczak wybiera miejsca nieco suchsze.